Småglimt i regntida!

Ja, det regnar!!!
Nå har det regnet omtrent i 2 -3 dagar, før det var det litt solglyttar og så hadde det vært regn over 1 veka. Det er mykje det her på Kysten kor me er så vane med sol. Ja, Bergensrekorden med 96 dagar med regn er uforståeleg for oss.

Veiene er det så som så med, hull blir det, sorpa og biler som sit fast. Ja, ein må ha god tid, og så må ein ta ting som dei kjem!

I dag er det ein sjuketransport. Arnfinn starta kl 6 for å vera blant dei første bilane på veien opp til Wema. Då var sjansen ganske stor for å koma fram. Verre utpå dagen når mange har spunne og står fast. Det gjekk bra, og dei fekk ta med den sjuke. Han er veldig dårleg. Har vore innlagt på offentleg sjukehus, men lite hjelp å få. Nå håper dei på gode medisinar, som er veldig dyre, men fåast gratis på nokre klinikkar. Håper at denne medisinen kan gi han nokre gode år til framover.
Broren er leiaren i kyrkja på Wema, og han har ein utruleg omsorg. Han og kona står på, men det tek på. Håper at mange kan sjå korleis leiaren tek seg av sin familie sjølv om dei er muslimar. Tøffe tak, men håper at Gud kan venda det vonda til noko godt.
Spennande å sjå om Arnfinn kjem fram på vegane seinare på dagen. Kan nok bli seint……

Elles i denne regntida har me også fått vore med i bryllaup. Ein av Arnfinns malestudentar som ville få formalisert ekteskapet sitt. Det var eit muslimsk bryllaup inn i Digo-tradisjonen. Det var fest både hjå brudgommen og brudas familie kvar for seg, torsdag til fredag. Så reiste brudgommen med sitt følgje ned til bruda. Seremonien blei gjort der, med mat og diverse, så kjøretur opp til brudgommen. Der var det mat og prat utover heile dagen att, og så levande musikk heile natta. Ja, det er å feira 3 dagar til ende akkurat som me gjer i Ryfylke.
Bruda hadde 4 forskjellege kjolar!! Me var heime hjå brudgommen, fekk mat og satt utover heile ettermiddagen og til kvelden. Gjekk når det begynte å hølja ned og så skulle musikken og ”festen” starta. Bruda er mest inne, men me fekk helsa på dei begge og så kjem ho ut og er med i dansen om kvelden.
Me fekk treffa utruleg med venner og naboar. Ein fin dag, og så var det spesielt når ein mest ikkje fann att stien i mørket når ein skulle tilbake til bilen. … det regna så me var ikkje tørre heller…….

Familiebesøk.

Me har nå hatt koseleg besøk av Arnfinns foreldre. Godt å ha god tid saman og få oppleva både kvardagar og festdagar i saman.

Nokre dagar i park blei det i begynninga, med mykje dyr, og så over 3 veker heime på Kysten. Dei fekk ikkje velja så mykje sjølv, men var med på det som var inne i vårt program. Det blei mange forskjellege rettar å smaka på i diverse forskjellege spisestader. Men me rekna saman at det vart pilau, (Kystens festrett og Arnfinns livrett) minst 10 gonger. Då syntes nokre at det var godt og også få litt Kinamat! Godt å ha nokre dagar innimellom der inntrykka fekk søkkja inn.

Flotte veker, utruleg spreke, klarte varmen godt, og me sit at med mange gode minner! Takk!

Slik gikk det under punkteringen:!

Ja, slik såg dekket ut, ikkje berre ein gong, men tre gonger. For det som ikkje skal skje var jo skjedd at reservedekket var flatt. Dette var altså søndags morgon og me skulle avgårde på gudstjeneste til Menzamwenye, nesten ved Tanzania grensa. Arnfinn var begynt å få ein mageinfeksjon, så formen var ikkje heilt på topp.
Så var det å få dekket reparert, og den transporten som var nermast då var sykkeltaksi!!
Eg trudde først at eg kunne få ein til å ta dekket og ein til meg, men der var berre ein. Ja, eg fekk beskjed om å setja meg på som ein mann, (til vanlig sitter me damene til den eine sida, ikkje til skrevs). Så var det å sitja så langt bakpå som mulig, og der kom dekket oppå.
Ja, så for me avgårde!! Ein sykkeltur på ca 5-10 min., midt i kaoset med ferjekøen. Eg skulle likt å hatt kamera i auga då slik at eg kunne tatt bilde av alle dei rare reaksjonane.
Men me kom greit fram til bensinstasjonen, sjåføren og eg venta til lappinga var unnagjort og så var det tilbaketuren. Det gjekk så godt, noen matatu (buss) konduktører fikk litt hakeslepp, men kanskje ikkje så rart......
Me fekk skifta dekk, reparert det neste også og kom oss avgårde berre ein halv time forsinka.
Då me kom fram til Menzamwenye lakk lufta ut av det samme dekket igjen! Men då hadde me jo reservedekket klart.
Alt gikk bra, me hadde ein fin gudstjeneste, Arnfinn preika og hadde nattverd sjølv om mageinfeksjonen var på frammarsj.
Ein detalj frå kvardagen som også svigers fekk oppleva nå under turen deira her.

Punkteringer....

Her var en av opplevelse i en "vanlig" kvardag

Litt trøbbel!

Ja, det er ikkje alltid såå lett. Var noko på bloggen som kunne vera enklare og så skulle me skifta til det..... Men då var det nye passord og det gløymte me..... Tida fyke.
Me har vore på den årlege konferansen, det var fint. Godt å vera tilbake att, nå er det varmere her, svetter skikkelig nå. Så når ein er ute på forskjellige ting, slik som i dag, ja, då er ein trøytt når klokka nermar seg 22.
Håper at me nå har rette passord.... og at meir følgjer....

BRØYT

Tenk at me skulle møta ein BRØYT i nabolaget rett her på Likoni!
Ø-en i brøyt lyser lang vei, og viser oss klart at dette er ekte vare frå BRYNE!
Då var det jammen ikkje rart at Jærbuen måtte ut med kameraet og få eit bevis
på at dette stemte. Stilig.


                                                          


 
 Eit utruleg artig syn, midt på Likoni, der står Brøyten og den jobber seg framover.
Ja, det som kjem frå Bryne fartar alle stader!
Brøyten frå Brødrene Søyland er slitesterk....

Sand mellom og under tærne!

 Nå for tida er Arnfinn som regel på Wema på torsdagane. Det er malegruppe og så treffer han mange venner og kjente. Denne torsdagen var det ikkje nokre nybegynnarar så han trong ikkje så mykje utstyr. På slike dagar tek han ofte matatu, lokal buss, til krysset der ein tek av hovudvegen opp til Wema. Det er ikkje så ofte der kjem bilar på den vegen nå for tida, så då blir som oftast beina brukt dei 7,5km opp til Wema.    

Grusvegen går gjennom mange små landsbyar, mange palme trær heile vegen, store mango trær og elles alle lydane som høyrer med. Her møter ein tidligare naboar og får slå av ein prat med gamle venner og også knytte kontaktar med nye. Utruleg møtepunkt!

Her traska Arnfinn på sine plastikk sko…….. i laus sand, mykje sand. Det var bokstavleg tala sand under og mellom tærne! 

Nokre timar rundt Wema, malegruppe undervisning, spørsmål og svar og mange samtalar.

Så var det tilbaketuren. Planen var nå å ta matatu, den går som regel ein annan veg, slik at det på ein måte blei ein rundtur. Ein kan då ikkje berre sitja å venta på bilen, så då traska og gjekk han bortover i landsbyen.
Mange kjende, handtrykk, helsingar og småprat.
Ja, han gjekk og han gjekk…… over 4 km til på sine plastikk sko og med sand mellom og under tærne. Matatuen kom, og Arnfinn kom seg først til Ukunda der han fekk seg sin etterlengta pilau, (ris og kjøtt, Arnfinns sin livrett!!!), og så heim til Likoni.
Endå ein flott dag som var til ende, mange kontaktar, små drypp og …. ei stor blemme under foten!  

Då gjer det ekstra godt med litt cola og norsk sjokolade.