Litt reising

Me er litt på reisefot desse vekene, (ikkje noko uvanleg det). Arnfinn er på styremøte, det blei lagt til Arusha i Tanzania.
I dag kom eg opp til Nairobi, tok den "korte" vegen gjennom lufta denne gongen. Neste veka skal me ha seminarer med eit team frå Norge. Håper me får fine dagar saman og at me kan få råd og hjelp til å "takle" uroa i landet.
Godt å ha ein god sende-organisasjon som legger slike ting tilrette for oss!

Eit steg vidare......

I over eit år har fleire familiar i menigheten på Wema tatt seg av barn som enten har mista begge foreldra eller at ein av dei er død, som oftast av Hiv/Aids.
Erfaringa viser at dette er ein flott måte å hjelpa på. Ein når inn til folk som treng forskjelleg slags hjelp og dette er noko dei har lyst å satsa på vidare.

Nå blir bygningane på Wema ledige og dermed har kyrkja bestemt at dei nå skal prøva å samla desse 15 barna og at det blir til Faraja (= trøst) barneheim.
Mange ting må planleggjast og tenkjast på, og når det er mange som følar dette som ”sitt” så blir det mykje att og fram og mange svingar på vegen. MEN det er så flott når det er slik at dette er noko som blir skapt av menighets-medlemmene sjølv. Då er er det noko som vil gå vidare, sjølv om det blir tøffe tak. Det er mykje som ikkje er klart endå, men håpet er å starte i det små ca 1 mars nå i år.

Besøk av TeFT

Tid for ein liten oppdatering.
Litt att og fram har det vore, både med internett tilkoblingen, me på litt reisefot og uroa i landet. Men nå er internettet kobla til igjen, overgang til nytt system går som regel ikkje knirkefritt. Det er mykje som skjer i landet endå, men her på Kysten er det rolig og me kan ferdast rundt omkring og det har me gjort ganske mykje denne siste veka.

Onsdag drog me med bilen full av campingutstyr til Voi og møtte den flotte Teft gjengen der!! Flotte ungdommar!!
Det var berre å få surra 13 madrassar på taket og pakke inn resten i dei to bilane, og så rett inn i Tsavo East. Det er jo PARKEN! Der trivest me veldig godt og denne gongen blei ikkje noko unntak.

Teltleiren kom på plass; 5 telt og eitt myggnett i eit tre og med landcruiseren som seng! Så var det ut å sjå etter dyr. Ofte blir ein del folk leie av å kjøre rundt og rundt, stire og stire til auga blir ganske stort og sårt av både å stire og av alt støvet. Men denne gjengen…….. fekk ikkje nok! Det kunne jo ikkje vært betre klaff den første dagen med 7 løver rett rundt bilane, ja, ein kan få hjerte bank når løva går 1,5 meter i frå bilen og stirer deg djupt i auga. Ein jakt som blei ein kamp mellom ein stor bøffelflokk og 7 løver fekk me stå midt i og sjå på. Kjempe start på turen. Vår kollega tok gode bilder!

Leirbål med middag og drøs høyrer med, og det var varierande kor mykje folk sov når dei høyrde alle dyre lydane……..
Me hadde to fine døgn der inne i dyrene’s rike, der det liksom berre var oss og dyra. Kunne på ein måte kutta ut alle spenningar i landet og nyta freden i parken. Takk for eit godt avbrekk og muligheten til å studera Guds flotte skaparverk på nært hold endå ein gong.

Lordag kom me nedover til Kysten og til Msambweni. Flotte gudstenester i går og mange gode opplevelsar.
Nå er gjengen att på Msambweni og me er heimom her på Likoni litt. Me treffer dei att i morgon.
Håpar på ei flott veka her til dei reiser opp att til Voi på lordag.

Ei tann mindre!!

Såååå, ja, så gikk heile tanna hjå Arnfinn, og det vil seia at der er ei tann mindre igjen!
NB! Det er langt bak, så "alderdomstegnet" syner ikkje så godt.

Tid for smell?!

I desse tider kan ein reagera forskjelleg når ein høyrer sterke smell, ein lyttar og kan stilla spørsmålet; kva var det? Var det skot eller noko anna?
Litt merkeleg samantreff at nettopp denne lastebåten skulle koma og leggja til kai her ved sement - tankane rett ved ferja. Eitt eller anna blir ”skutt” inn i røyra som leder sement frå fabrikken og ned i båten, og det med nokre minutters mellomrom (litt oftare på dagen, lengre intervall om natta), og det formeleg ”eksploderer” i heile kanalen. Ikkje rart at me første natta (var vakne pga nokre regndråpar som kom ned til oss på verandaen), verkeleg lurte på om vakta hadde det bra. Me skjønte at det ikkje var på tomta, men det høyres ut som skikkeleg skot/eksplosjon.

Nå etter tre dagar har me blitt litt vane med det, men syntes den båten verkeleg hadde valt tidspunkt for å koma inn hit.
I løpet av dei 2,5 åra me har budd på denne plassen har me ikkje høyrdt ein lastebåt med slike smell.
Litt av ei tid å koma på!

Den tøffe vegen til avgangseksamen.

Minste jenta til våre gode Digo-venner har hatt tøffe tak på skulen. Namnet hennar Shukra, betyr ”Takk”.
Ho har i ein del år gått på ein privat skule, men valgte å gå sista året på den offentlege skulen like ved heimen. Her er det mellom 80-100 elevar på det trinnet, og det seier seg sjølv at det ikkje er berre lett å få god undervisning og gode karakterar. Men ”takk” har stått på og er ein ”flink” elev.

I mest heile skuletida har ho hatt gode resultat og vært i blant dei beste i klassa, slik var det også dette sista året.

Eksamen nærma seg og det blei meir og meir hektisk.
Ein dag tok ein av lærarane avgangselevane med seg ned til sjøen og skulle fortelja dei ein hemmelig het; dersom kvar elev gav han ca 5 kr (Ksh 50), så skulle han gi ein ”lekkasje” og koma med eksamens papir som dei kunne øva seg på.
”Takk” og seks andre kristne jenter, sa rett ut nei til læraren og gav begrunnelsen klart og direkte til han; det kan eg ikkje som ein kristen, det er ikkje rett.
Læraren tok først ikkje eit nei for eit nei, men etter fleire dagars masing så måtte han gi opp.

Så var det å ”ta dei” på andre måtar.
Desse som trudde dei hadde fått god hjelp til å klara eksamen var ikkje så interesserte i undervisning lenger, så dei laga berre bråk. Desse 7 andre som ville lesa, fekk bruka eit anna klasserom og repiterte fag for fag i saman desse 7, utan lærar.
Dette blei ikkje godt likt av dei andre, og for å gjera ei lang historie litt kortare, så gjekk desse til dei eldste i landsbyen og trolldommen kom for alvor inn i bilde.
Forskjellege ting blei lagt på og ved pulten til ”Takk”. Dette skulle gjera at ho ikkje skulle klara eksamen.
”Takk” og foreldrene la dette også fram for Jesus, og ho var ikkje redd og stod på.

Eksamensdagane kom, mor og far fasta og bad heime og jenta gjekk og hadde eksamen. Mange rundt henne venta berre på at ho skulle gi opp. ”Takk” fullførte alle sine eksamensdagar, og nå er resultatet der: BEST PÅ SKULEN!! Det vil også seia at ho fekk så pass mange poeng at det er håp om at ho får innkalling til gode nasjonale skular.
Nok eit bevis på at det er trygt å ha den sterkaste på si sida!

Ei tann.....tenner.....

Tenner og tannleger og slikt har si eiga historie hjå oss!!
Etter ein del år i Kenya så har cola gjort sitt.

Dei første åra me budde her så var det ikkje så vanleg å kunna kjøpa reint vann rundt om kring overalt slik som det er nå. Vann er noko av det som ein blir oftast sjuk av, og dermed var me forsiktige med det.
Ofte fekk me kystens cola = drikke kokkusnøtt, det er herleg og heilt reint. Men mange plasser fekk me cola, og husk den finnes på dei mest utenkelege stadene. Dit har den kome enten på sykkel, på esel, på kamel, på lastebil…….. Cola er godt, og den gjer også godt for magen, det er i alle fall vår teori. Me meiner og trur at den kurerer mykje av magetrøbbelet…., men noko må me jo ofra då; og då blir det tennene! Det har me fått svi for oppover med dyre tannlege rekningar, ufrivillege tannlege besøk.

Grunnen til at me kom på dette temaet nå, er at Arnfinn mista ein del bitar av ei tann like før jul. I går når han åt lamme-gryte, ja, då gjekk der ein stor bit til av tanna, den gjekk i ma……..
Så nå er det ein liten kamp på gang;…. Når må han gå til tannlegen ………

Elles så har me det godt. Har haldt oss meir inne att nå dei to siste dagane når det har vært varsla demonstrasjonar over heila landet.