Vår gode venn Abbas er død.

Vanskeleg å få uttrykt skriftleg det som har skjedd den siste veka.
Torsdag for mest to veker sidan blei Abbas innlagt på sjukehuset. Han fekk store doser med malaria medisin sjølv om ikkje malaria var påvist. Seinare blei det påvist tyfoid, men det er ikkje lett å vita kva han eigentleg hadde.
Me var på sjukehuset på søndag og fekk prata med han då.

Tysdag morgon fekk me telefon om at dei ville prøva å få han til eit betre sjukehus. Helga drog av gårde med bilen straks og var der ute etter ca 1 time. Der trefte ho kona og fleire i familien og me venta nå på at alt skulle bli klart og setja oss i bilen. Det trakk ut, og Helga blei kaldt opp att, då var Abbas død. Ufatteleg. Han døde i hendene på dei som støtta han når han var på vei ut til bilen.
Den morgonen hadde han hatt besøk av fleire av våre venner, og dei hadde fått bedt saman om at Guds vilje måtte skje, og rett etterpå så flytta han heim til Jesus.

Kona sit att med 5 barn frå 4-14 år. Det har vore mange tøffe tak dei siste vekene; sjukdomen, at han døde, gravferda og alt rundt det. Men kanskje står dei tøffaste taka att; det å bli høyrd som ei kristen enka midt inn i familiane på begge sider. Ho virke sterk og har kjent ein fred midt i det heila.

Det har vore godt å få vera nær midt oppi dette, men det har vore veldig tøft. Midt i alt som har skjedd så har me fått kjent ein fred, og våre venner rundt oss ber oss også å overbringe ein takk til alle som husker på oss i denne tida.

Ein av heltane.

Etter jul har det var mange triste historier og mykje vondt har skjedd her i landet. Media fokuserer som regel mest på dei verste historiene, og dei er nok sanne og fæle. Men midt i alt dette er der mange heltar. Det gjeld nok i alle delar av landet, men me har lyst å dela litt om vennene våre. Veninna vår Eunice, luo, som er gift med ein frå luyha stamma og som bur i utkanten av hovudstaden, i eit av dei områda som blei hardast ramma under urolighetene.

Dei har sitt eige lite, enkle hus der og saman med sonen har dei det veldig greitt. Så satte urolighetene inn, og mange dagar fekk me telefon og meldingar som: ”Nå plyndrar og stel dei rett utanfor. Nå skytes det. Nå blir nokre drep her.”
Det kjem liksom endå meir inn på livet når ein har slik direkte kontakt.
I dette litla huset var dei over 20 stk som dei tok vare på og skulle få tak i mat til. Her skjulte dei folk frå dei to stammene som på ein måte skulle vera deira ”fiendar”. Dei åt det dei hadde, ho og mannen prøvde å gå ut når dei kunne å få kjøpt litt. Mannen og andre i det boligområdet sov ute og haldt vakt i fleire veker.

Ei i nabolaget hadde ”tysta” og dermed kom ein gjeng og skulle ta den lille butikken utanfor huset deira som ei frå ei ”fiende” stamme hadde. Denne dama hadde kome seg inn i huset til Eunice og haldt seg delvis skjult der. Eunice var kjapp i avgjerelsen og stilte seg opp i butikken. Ein gjeng på ca 100 ungdommar med kjeppar og diverse var der og ”visste” at denne butikken tilhøyrde ei frå ”feil” stamme. ”Nei, ho er ikkje her nå”, Eunice var myndig i stemma og fekk snakka seg unna slik at ho berga både livet og butikken til denne dama! Gjengen gav ordre om å stengja butikken straks, og ho fekk sendt bod etter nøklane og fekk etter litt fomling stengt den på ein grei måte.
Mannen var på arbeid, og når ho ringte oss rett etterpå så dunka hjarta hennar endå hardt, glad over at ho hadde berga eit liv og at alt var godt. Like etter blei det meir skyting utanfor og dei måtte skjula seg inne.
Eunice har gitt stort utrykk for at dei har kjent fred mitt oppi det heile, fått styrke når dei trong den, styrke i sjukdom, i fare og i redsel.

Tøffe tak, ikkje rart at lille, spede, slanke, rakrygga, modige og smilande Eunice hadde fått nokre meir grove trekk når me såg henne att etter ca 2 månader. Du så godt det var å sjå henne att! Sonen på 4 er like heil, utvortes. Barnehagen han gjekk i er brunnen ned, og mange ting snakkast om rundt i nabolaget og former dei små. Som mora sa; her trengs mykje prating og oppfølging i heimen, også det etterarbeidet er tøffe tak.

Faraja.

Det gikk!
Målet var at barneheimen Faraja på Wema skulle starte litt forsiktig 1 mars, og sanneleg det gjekk. Me tvilte vel litt på det undervegs når dei som budde der før hadde kalka veggene inne, og det oppå god maling, så der var litt av kvart å ta tak i.
Menigheten på Wema har stilt opp, ja det har vore dugnad der lenge. Onsdag til torsdag var me der oppe og var med i dugnaden. At kalk-støv kan gjera til og med ein ”kviting” kvitare, ja, det skal vera sikkert! Artig syn, men det som kanskje er det besta er det samhaldet det blir når ein jobbar slik i lag.

Diverse innkjøp måtte jo til, og ein viktig del var jo madrassar. Vår jobb var å vera med å frakta og det var artig kva som går til og med på ein bil utan takgrind.

Nå er der 12 barn som bor der og blir tatt hand om av Steven, Monica og dei andre. Dei går på skulen like ved om dagen, men sidan der er 6 lærarar på 8 klassetrinn så seier det seg sjølv at det ikkje er den beste skulen. Derfor får dei ekstra undervisning heime på Wema.

Nå har me internett att.

Me hadde ei fin og god veka i Nairobi. Nyttige seminar, godt å møta kollega, og så blei det diverse møter og "strø-jobber". Det er faktisk over ei veka sidan me kom heim att og du verden som den veka har forsvunne!

Denne veka har mykje av vår tid godt med å hjelpa til på Wema der dei starta barne heim i går. Utruleg spennande!

Formen vår er god, det blei litt forkjølelse i kalde Arusha og Nairobi, men nå er me i godformen att. Det er også internettet som har hatt sine problemer i overgangen til nytt "system". Nå håper me at det skal virka greit og at me kan få lagt inn livstegn noko oftare.

Så er det ein letta tone blant folket her, generelt så håper dei nå at ting skal normalisera seg meir og "bygge" landet vidare.

Litt reising

Me er litt på reisefot desse vekene, (ikkje noko uvanleg det). Arnfinn er på styremøte, det blei lagt til Arusha i Tanzania.
I dag kom eg opp til Nairobi, tok den "korte" vegen gjennom lufta denne gongen. Neste veka skal me ha seminarer med eit team frå Norge. Håper me får fine dagar saman og at me kan få råd og hjelp til å "takle" uroa i landet.
Godt å ha ein god sende-organisasjon som legger slike ting tilrette for oss!

Eit steg vidare......

I over eit år har fleire familiar i menigheten på Wema tatt seg av barn som enten har mista begge foreldra eller at ein av dei er død, som oftast av Hiv/Aids.
Erfaringa viser at dette er ein flott måte å hjelpa på. Ein når inn til folk som treng forskjelleg slags hjelp og dette er noko dei har lyst å satsa på vidare.

Nå blir bygningane på Wema ledige og dermed har kyrkja bestemt at dei nå skal prøva å samla desse 15 barna og at det blir til Faraja (= trøst) barneheim.
Mange ting må planleggjast og tenkjast på, og når det er mange som følar dette som ”sitt” så blir det mykje att og fram og mange svingar på vegen. MEN det er så flott når det er slik at dette er noko som blir skapt av menighets-medlemmene sjølv. Då er er det noko som vil gå vidare, sjølv om det blir tøffe tak. Det er mykje som ikkje er klart endå, men håpet er å starte i det små ca 1 mars nå i år.

Besøk av TeFT

Tid for ein liten oppdatering.
Litt att og fram har det vore, både med internett tilkoblingen, me på litt reisefot og uroa i landet. Men nå er internettet kobla til igjen, overgang til nytt system går som regel ikkje knirkefritt. Det er mykje som skjer i landet endå, men her på Kysten er det rolig og me kan ferdast rundt omkring og det har me gjort ganske mykje denne siste veka.

Onsdag drog me med bilen full av campingutstyr til Voi og møtte den flotte Teft gjengen der!! Flotte ungdommar!!
Det var berre å få surra 13 madrassar på taket og pakke inn resten i dei to bilane, og så rett inn i Tsavo East. Det er jo PARKEN! Der trivest me veldig godt og denne gongen blei ikkje noko unntak.

Teltleiren kom på plass; 5 telt og eitt myggnett i eit tre og med landcruiseren som seng! Så var det ut å sjå etter dyr. Ofte blir ein del folk leie av å kjøre rundt og rundt, stire og stire til auga blir ganske stort og sårt av både å stire og av alt støvet. Men denne gjengen…….. fekk ikkje nok! Det kunne jo ikkje vært betre klaff den første dagen med 7 løver rett rundt bilane, ja, ein kan få hjerte bank når løva går 1,5 meter i frå bilen og stirer deg djupt i auga. Ein jakt som blei ein kamp mellom ein stor bøffelflokk og 7 løver fekk me stå midt i og sjå på. Kjempe start på turen. Vår kollega tok gode bilder!

Leirbål med middag og drøs høyrer med, og det var varierande kor mykje folk sov når dei høyrde alle dyre lydane……..
Me hadde to fine døgn der inne i dyrene’s rike, der det liksom berre var oss og dyra. Kunne på ein måte kutta ut alle spenningar i landet og nyta freden i parken. Takk for eit godt avbrekk og muligheten til å studera Guds flotte skaparverk på nært hold endå ein gong.

Lordag kom me nedover til Kysten og til Msambweni. Flotte gudstenester i går og mange gode opplevelsar.
Nå er gjengen att på Msambweni og me er heimom her på Likoni litt. Me treffer dei att i morgon.
Håpar på ei flott veka her til dei reiser opp att til Voi på lordag.